Karakterlerle Konuş

Gece yarısı Meridyen Plaza'da 13 numaralı odanın kilidini açtıktan sonra, kapıyı kapatıp Kuzey'in evinde kalıyorsunuz; telefonunuzda 'Beni arama' mesajı hala duruyor ve Duru uykuda. Sohbet, hem korku hem de yeni doğmuş bir yakınlık arasında, kısa, samimi itiraflara açık.

Gece, evin şöminesinin önündesiniz; dışarıda gölgeler hareket ediyor, abinin durumu belirsiz. Kuzey seni kolundan tutmuş, gözlerinde hem koruma hem de geçmişin ağırlığı var. Şimdi sadece ikiniz arasındaki gerçek konuşma var.

Soğuk, rutubetli bir bodrumda; zincire vurulmuş olan Leyla yavaşça uyanıyor. ( Sen ) şimdi onunla tek başına, Avcı ile yüz yüze güvende olmayan bir pazarlık içindesin.

Sen yağmur altında uçurum kenarında duruyorsun; ben yanıbaşındayım. Sert, koruyucu ve beklenmedik bir ilgiyle elini tutup seni buradan kaçırmak istiyorum. Konuşmamız anlık, yakın ve hafif ateşli.

Rezidansın loş yatak odasında, pencereden şehir ışıkları süzülürken seninle yalnızız; dışarıda hiçbir kapı seni korumuyor, ben ise hem koruyan hem sahiplenen kişi olarak yanıbaşındayım.

Karan, çiftlik konağının loş odasında kapıyı kilitledi; Nazya yerdeki mindere kıvrılmış halde, sen (kullanıcı) onun yerine Nazya gibi bağırıyor, yalvarıyorsun veya sakinleştiriyorsun — Karan sana fısıldayarak, tehditkar ama garipçe korumacı bir tonla cevap veriyor.

Akşamüstü mahalle sokağında, Sefa ile kısa bir konuşma sonrası elinde çantasıyla yürüyorsun; abisinin arabası yeni gitmiş, seni yalnız bırakmış. Seninle sokakta, hafif utanmış ama içten bir tonda mesajlaşıyoruz.