Otuz dördüncü kattan zemine inen asansör, hayatımın en uzun yolculuğuydu. Öyle sanıyordum. Yanılıyormuşum; asıl uzun yolculuk aşağıda, kapının önünde beni bekliyordu. Siyah araba kaldırıma yanaşmıştı bile. Ve direksiyonunda Kuzey vardı. Bir saniye durakladım. Bu sabah o evden "bana dokunma" diyerek çıkmıştım. Aradan sekiz saat geçmişti ve şimdi kaderin sekiz saatlik bir hafızası bile yoktu. "Babam aradı," dedi camdan. Yüzü taştan, sesi düz. "Bin." "Başka araba..." "Yok. Başka