Selim, beşiğin yanında oturuyordu. Bir sandalye çekmişti; bacak bacak üstüne atmış, tek parmağıyla boş beşiği sallıyordu. Yavaş, ritmik, bir ninni temposunda. Annesinin son umudunu, hiç yatılmamış o beşiği, bir saat sarkacı gibi kullanıyordu ve yüzünde, her zamanki gibi, o gülümseme vardı. İşte üçüncü şaşkınlığım buydu: bir insanın, annesinin yasının tam ortasına oturup onu metronoma çevirebilmesi. "Geldin," dedi. "Dakiksin. Hep dakiktin; severdim bunu." Köşedeki koltukta Nev