Ertesi sabah üçümüz otuz dördüncü kattaydık: ben, Kuzey ve masanın başında, fotokopiye büyüteçle bakan Halit.

Cemal Efendi'yi annemin evine, misafir odasına yerleştirmiştim. "Otelde kalırım," demişti; "Hayır," demiştim, "yirmi beş yıl sonra bu aile size bir oda borçlu." İtiraz etmemişti. Bazı borçlar, kabul edilince ödenmeye başlar.

Kasa, yeni şifresiyle açıldı. Halit şifreyi değiştirmişti; neyle değiştirdiğini sormadım, yüzündeki utançtan anladım ki artık tahmin edilebilir