Azad yol boyunca öfkesini burnundan soluyordu. Zelal ise koltuğuna sinmiş, bedenini saran korkuyla titrerken bir yandan da tedirgin gözlerle dışarıyı izliyordu. Siyah araç konvoyu Mardin’in virajlı yollarında hızla ilerliyor, her sert dönüşte savrulmasına rağmen Azad hızını zerre kadar düşürmüyordu. Fakat Zelal’i asıl korkutan aracın her an devrilecekmiş gibi savrulması değil, yanında oturan adamın yüzündeki öfkeydi. Azad’ın bu kadar karanlık ve sert hâlini ilk kez görüyordu.