“Devran… bir şey diyeceğim. Ama kızma Babamı… annemi… çok özledim. Onları görmeye gitmeyi çok istiyorum. Birkaç saat bile olsa…”

Bu cümle odanın havasını birden değiştirdi. Devran’ın yüzündeki yumuşak ifade yerini sert bir ifadeye bıraktı.

Devran birkaç adım odanın içinde yürüdü. Yüzündeki gerginlik, Elif’in gözyaşlarıyla çatışıyordu. Sonra birden durdu, derin bir nefes aldı. — “Peki…” dedi alçak bir sesle. “Tamam, yarın gidersin.”