Bir haftadır evden çıkmamıştım. Burak’ın ölümü içimde tarifsiz bir boşluk bırakmıştı. Bazen ona hâlâ kızıyor, bazen de birlikte geçirdiğimiz güzel günleri hatırlayıp kendimi suçlu hissediyordum. Ne olursa olsun, böyle ölmeyi hak etmemişti.

Kaan da iyi değildi. Ara sıra uğruyor, fazla konuşmadan yanımda oturuyordu. İkimiz de birbirimizin acısını anlıyor ama ne söyleyeceğimizi bilemiyorduk. Bu ağır havanın içinde onunla ilk günlerdeki didişmelerimizi bile özlemeye başlamıştım.