Hep düşledim durdum. Anam babam sağ olaydı, el bebek, gül bebek büyüyeydim, bu kadar gamı kederi görmeyeydim ahvalim nasıl olurdu diye. Mehmet'im karşıma çıkar mıydı, pamuğum göğsüme konar mıydı, Hatice'm dünyaya gelir miydi? Dönüp dolaşıp gene aynı neticeye varıyodum kızım.

Tam 19 sene eza çektim amma otuz sene de gönlüm şen alemler içinde tepindi. O otuz sene bir gün bile yüzümün düşmesine mehil vermedi Mehmet. Mutluluksa mutluluk, neşeyse neşe. Varlık da çektik, yeri gel