Beni penceresiz, soğuk bir odaya kapattılar.

Bileklerim bir sandalyeye bağlıydı. Duvarlar çıplak betondu, tek ışık tavandaki çıplak bir ampuldü. Saatlerce mi geçti, dakikalar mı, bilmiyorum. Aklımda tek bir şey vardı: Kuzey'in vurulduğu an, parmaklarının bana uzanışı, sonra kayışı.

Bana yalan söylemiş miydi? Rıza, annemi onun getirdiğini söylemişti. Kuzey bilmediğine yemin etmişti. Hangisine inanacaktım? Ve neden, her şeye rağmen, kalbim hâlâ onun iyi olmasını istiyordu?