Sıla'nın elindeki çakmak deponun küf kokusuna karıştı. Zeynep, Emre'nin kolunu tuttu; parmakları kumaşı kavradı, bırakmadı. "Sıla, yapma," dedi.

Sıla güldü, çakmağı havaya kaldırdı. "Niye yapmayayım? Sen hep kazandın, değil mi? Emre'yi, dostluğu, hatta Bora'nın o sadık köpek bakışlarını. Ama bu gece kaybedeceksin." Saçları omuzlarına döküldü.

Emre Zeynep'in önüne geçti. "Sıla, dinle. O not, o fotoğraf... Her şeyi biliyorum. Ama bu yangın seni de yakar."