51- Karımsın

Aziz, gece yarısı düşünceler içinde Mehir’in odasının önüne geldi. Kapının ardında derin bir sessizlik vardı. Kapıyı yavaşça açtı ve içeri girdi. Mehir, yatağın kenarında ellerini karnına koymuş bir şekilde oturuyordu. Zayıflamış bedeni, solgun yüzü ve donuk gözleriyle, neredeyse tanınmaz hale gelmişti. Aziz, onu bu halde görmekten rahatsız oldu. O yeşil gözlerin altı kapkaraydı. Sanki üstüne ölü toprağı atılmış gibi cansız bakıyordu.

“Mehir,” dedi yavaşça . Az