Kapıyı zorladığında Aras’ın sesi kulaklığında keskin: “Yerinde kal, Aksoy.” Farların sönmesiyle alt geçit, ıslak taşın iç çekişini büyütür; tavanın çürük lambası cızırtıyla ölür gibi, bir kez parlayıp yok olur. Derya’nın avucunda kapı kolunun metali buz kesmiştir; kol, yağdan değil, geceyi yutmuş suyun kayganlığından kıpır kıpır. Nefesi, camda bir mektup gibi kısa, okunmadan silinir. Yakında bir yerden mazgal suyu damlar; pas kokusu, dilin arkasında acı bir tad bırakır.

Ayak