“Beni eşya yaparsan giderim,” der ve sustuğunda yağmur tekrar başlar. Damlalar, köprünün karnını yeniden çiviler gibi; soğuk, Derya’nın montun yakasından içeri süzülür. Aras bir an durur, elini çeker: “Şartlarını söyle, Aksoy.” Suyun cızırtısı egzozun boğuk uğultusuna karışır; betonun nemli soluğu, pas kokusunu keskinleştirir. Derya, parmaklarını montun eteğinde sıkıp gevşetir; yağmurun çizdiği gri perde aralarında sarkaç gibi salınır. Derya, bakışını Demir’in sisin kıyısında