Kerem’in gözleri Derya’nınkini bulur, dudakları çatlar: “Tamer...” Sözcük, ağzından kesik bir bıçak gibi düşer. Ambulansın içindeki steril soğuk, alkolle karışmış metal kokusu, Derya’nın genzinde çizik bırakır. Sedyenin beyazı altında kardeşinin tişörtü göğsünden koyu bir göl gibi ıslaktır; kırmızı, beyin bir rengi tamamlayana kadar inatla siyah görünür. Derya, elini Kerem’in yanağına götürür; deri eldivenin üzerinden Aras’ın gölgesi yana düşer. “Nereden?” diye fısıldar, sesi