ROZERİN

Pazartesi sabahı Hatice Hanım beni mutfağa çağırdığında saat henüz beşti. Pencereden giren ışık gri bir renkteydi. Avludaki nar ağacı karanlığın içinde siyah bir gölge gibi duruyordu.

Hatice Hanım masanın başında oturuyordu. Önünde bir fincan ıhlamur buharlanıyordu. Başındaki beyaz örtü, yüzünün sertliğini daha da belirgin kılıyordu. Beni görünce başını kaldırmadı.