Bir ömrü bir duyguya tutturarak geçirmek elbette mümkündü. Yaşanılan ortam, öğretilen değerler, doğru diye belletilenler, her şey bir ömrü uğruna adayabilecek kadar kıymetli gelebilirdi insana. Misal bir intikam, ya da eksik olan bir başka duygu, ana baba sevgisi, kardeş özlemi, yaşarken onlara duyulan hasret, insanı bir hamur gibi şekillendirir, sonra da hayatın yakıcı ortamında bu hamuru pişirirdi. Ve insan böylelikle ya bölünüp parçalanarak ya da kırılarak şekil değiştirir