MİRAN ATEŞOĞLU Mardin’e uzanan o kapkaranlık yolda, araba gecenin bağrını yararak ilerliyordu. Direksiyonu parmak boğumlarım bembeyaz kesilene kadar sıkıyordum. Göğsümün üzerine basan o koca taş, her kilometre ilerlediğimde daha da ağırlaşıyor, nefesimi kesiyordu.

Köyde, o sakar kızı arkamda bırakıp gelmiştim. Şantiyede Mahir’e sadece gidiyorum diyebilmiştim Dostuma, can yoldaşıma söyleyemediğim devasa bir sırrın yükü altında eziliyordum. Onlar beni kendi halinde, şehirde g