Atahan

Kâğıdı kapının altından ittirdikten sonra, bütün gece uyuyamadım.

Bunu yapmak aptalcaydı. Biliyordum. Otuz sekiz yaşında, yüz kırk kişiye maaş veren, bir ilin yarısında şantiyesi olan bir adam, bir gece yarısı kurşun kalemle yamuk bir el çizip altına "Öğreniyorum. Yavaş. Affet." yazıyordu. Kimse beni görmedi, ama ben kendimi görüyordum. Kapının önünde, ayakkabılarımı elime almış, ses çıkarmamak için nefesimi tutarak eğilen adamı. İşte o adamdan, ertesi sabah sofraya