HELİN

Nilay Hanım'ın asansörün kapısı kapanırken bana son bakışını hiç unutmadım. O bakışta öfke yoktu. Pişmanlık da yoktu. Bir kadının kendi yenilgisini ilk kez bütün çıplaklığıyla görüp bu görüntüye şaşırması vardı. Ben de ona baktım ama gülümsemedim. Sevinmedim. Bunu dürüstçe söyleyebilirim çünkü bu hikâyenin en önemli kuralını o gün öğrendim: Bir kadının düşüşüne sevinen kişi, kendi düşüşünün tohumunu eker.

Koridorda Mizgin'in elini tuttum. Atahan yanımıza geldi. Üçümüz