Asansöre bindiklerinde ikisi de konuşmuyordu. Ama sessizlik bile nefes kesiciydi. Atlas’ın eli Duru’nun belindeydi. Parmakları sanki onu bırakırsa kaybedecekmiş gibi sıkı tutuyordu. Duru ise başını hafifçe onun omzuna yaslamıştı. Şehrin ışıkları camlardan akıp giderken dünya gittikçe uzaklaşıyor gibiydi. Sadece ikisi kalıyordu. Asansör durduğu anda Atlas derin nefes aldı. “Şu an sakin davranmaya çalışıyorum.” Duru gözlerini kaldırıp ona baktı. “Hiç öyle görünmüyorsun.” Atlas’