Saatler ilerlemişti ama Atlas ve Duru hâlâ yataktan çıkmak istemiyordu. Dışarıda telefonlar susmuyor, mesajlar gelmeye devam ediyor, kampüs muhtemelen onları konuşuyordu… ama o odanın içinde zaman farklı akıyordu. Duru başını Atlas’ın göğsüne yaslamıştı. Atlas ise parmaklarını onun saçlarında gezdiriyordu. Sessizlik vardı. Ama huzurlu bir sessizlikti. Atlas aşağı bakıp hafifçe gülümsedi. “Şu an çok sakin görünüyorsun.” Duru gözlerini kapatmadan cevap verdi. “Çünkü ilk kez bir