Ağır çelik kapının kapanma sesi beynimin içinde yankılanmaya devam ediyordu.

Arthur’un radyodan gelen o iğrenç, neşeli kahkahası kesilmiş, geriye sadece sunucu fanlarının uğultusu ve kendi kesik kesik nefeslerimiz kalmıştı. Roman, omuzlarını dikleştirip çelik kapıya doğru atıldı. Yumruklarını metale öyle bir hırsla geçirmeye başladı ki, her darbede kemiklerinin çatırdadığını duyabiliyordum.

GÜM! GÜM! GÜM!