Sabahın alaca karanlığında adımlarımı doğrudan ahıra yönelttim. Sadık atım Asi’nin boynuna sarılıp kokusunu içime çektim. “Canım benim, çok özledim seni. Sen de özledin mi beni?” dedim fısıltıyla. Asi, halimden anlar gibi hafifçe kişneyerek başını omzuma yasladı. Onu hemen hazırlayıp vakit kaybetmeden yaylaya doğru yola koyuldum.

Ancak patika yolda aniden önümü bir araba kesti: Ateş.

Aracından hışımla inip bana doğru yürüdü. “İn o attan!” diye kestirip attı. Hızla aşağı atl