Unutamadığın bakışlar tuvalet aynasında asılı kaldı. Ece yüzüne su çarptı; musluğun soğuk sesi düşüncelerini dağıtmadı.

"Ece, beni dinle." Ceyda'nın sesi telefon hoparlöründen metalik yankılanıyordu. "Oryantasyona geri dön. İşini alma. Buradan çık."

"İşi bırakamam."

"Sen delirdin mi? Adam öldü sandığın kocan!"

Ece musluğu kapattı. Aynadaki yansımasına baktı; gözlerinde hâlâ lobideki mavi bakışın izleri vardı. "Beni tanımadı, Cey. Tanımıyorsa..."

"Ya numara yapıyorsa?"

Ece cevap vermedi. Telefonu kulağına götürdü; Ceyda'nın son sözleri havada asılı kaldı. Sonra kapattı.

Oryantasyon salonuna döndüğünde görevli onu bir masaya yönlendirdi. "Burak Bey'in asistanı olarak atandınız. Masanız burada."

Ece masanın kenarına dokundu; soğuk metal. Tam karşıda, cam duvarın ardında Burak'ın ofisi görünüyordu. Kapı aralıktı.

"İlk göreviniz eski dosyaları düzenlemek." Kadın bir kutu bıraktı önüne. "Geçen yılın sözleşmeleri."

Ece kutuyu açtı. Kâğıt kokusu, toz ve zaman. Dosyaları karıştırırken parmakları bir imzanın kıvrımında takıldı. Bir sözleşmenin alt köşesinde Burak'ın imzası vardı: aynı keskin B, yukarı kıvrılan K.

Boğazı düğümlendi. Bu imzayı nikâh defterinde, ev kredisinde, doğum günü kartlarında görmüştü. Parmağını mürekkebin üzerinde gezdirdi; hâlâ ıslakmış gibi geldi.

Kutuyu iterken bir dosya yere düştü. Eğildi; Burak'ın ofisinden gelen loş ışık masasının köşesini aydınlattı. Eski fotoğrafın kenarında bir kadın silueti, koyu dalgalı saçlar seçiliyordu.

Ece doğruldu. Nefesini tuttu, adımlarını kontrol edemeden ofise yaklaştı ve kapıyı hafifçe itti. Fotoğrafa uzanırken arkasından bir ses geldi.

"Ece, özel eşyalarıma karışma." Burak'ın sesi alçak ama keskin bir uyarıydı.