Günümüz

Fotoğrafı sabaha kadar düşündüm.

1998 yılında çekilmişti. Annem, tanımadığım bir adam ve kucağında bir bebek…

Fotoğrafı daha önce görmediğime emindim.

Arkasını yeniden çevirdim. Solmuş mürekkebin altında, neredeyse silinmiş bir cümle vardı.

“Gerçek annesi olduğunu asla öğrenmemeli.”

Parmaklarım buz kesti.

Kimin gerçek annesi?

Bebeğin mi, benim mi?

Fotoğrafı telefonumla yakınlaştırdım. Adamın yüzü gölgede kalmıştı ama bileğindeki saati fark ettim.

Aynı saat.

Karan'ın yıllarca taktığı, ayrıldığımız gece de kolunda olan saat.

Hemen eski fotoğraflarımıza baktım. Yanılmıyordum.

Ama Karan 1998'de henüz çocuk olmalıydı.

Telefonum çaldı.

Bilinmeyen numara.

Bu kez aramayı açtım.

Karşımdaki ses, yıllardır duymadığım hâlde tek kelimesinden tanıyabileceğim bir sesti.

“Neva, fotoğrafı bulduysan artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”

Nefesimi tuttum.

“Karan?”

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra adam fısıldadı:

“Karan'ın kim olduğunu bile bilmiyorsun.”