Geceye Dokunan Nota

Konser alanı nefes alınamayacak kadar kalabalıktı. Telefon ışıkları gökyüzünü kaplıyor, insanlar sahneye çıkacak adamın adını çığlıklarla söylüyordu. Lalin ise bariyerin biraz gerisinde, sıkılmış bir ifadeyle etrafı izliyordu. Arkadaşı yüzünden gelmişti. Normalde bu tarz yerlere adım atmazdı. Bir anda ışıklar söndü. Kalabalık delirmiş gibi bağırırken sahnenin ortasında siyahlar içinde bir adam belirdi. Barlas Ayzen. Boynundaki zincir ışık altında parlıyor, ağır bakışları binlerce insanın üzerinde geziniyordu. İnsanlar ona dokunabilmek için birbirini eziyordu. Ama o… kimseyi gerçekten görmüyordu. Şarkının ortasında ön tarafta küçük bir karmaşa çıktı. Genç bir kız bayılmıştı. İnsanlar telefon çekmeye devam ederken Lalin hızla kalabalığın arasına girip kıza yardım etti. Barlas’ın gözleri kısa süreliğine o tarafa kaydı. Bir saniye. Belki iki. Sonra şarkıya devam etti. Konser sonunda yağmur başlamıştı. İnsanlar dağılıp bağırışlar azalırken Lalin kulaklığını takıp ara sokağa yöneldi. Tam o sırada siyah bir araç önünde durdu. Cam ağır ağır aşağı indi. Arka koltukta oturan adamın yüzü karanlığın arasından belirince Lalin birkaç saniye yerinde kaldı. Barlas ona bakıyordu. “Az önce yardım eden sendin.” Sesi sahnedekinden daha düşüktü. Daha tehlikeli. Lalin omzunu silkti. “Birinin yardım etmesi gerekiyordu.” Şoför dikiz aynasından kısa bir bakış attı. Kimse Barlas’la böyle konuşmazdı. Ama adamın dudak kenarı hafifçe kıvrıldı. “Bırakayım seni.” “Gerek yok.” “Yağmur yağıyor.” “Ben erimiyorum.” Bu cevap kısa bir sessizlik yarattı. Sonra Barlas kapıyı biraz daha açtı. “İlk kez biri bana böyle davranıyor.” Lalin birkaç saniye ona baktı. Sahnedeki kibirli adam gitmişti sanki. Yerine yorgun ama yoğun bakışlı biri oturuyordu. Araca bindiğinde içeride ağır bir parfüm ve gece kokusu vardı. Şehir ışıkları yüzlerine vururken sessizlik giderek gerildi. Barlas gözlerini ondan çekmiyordu. Özellikle dudaklarından. Lalin bunu fark ettiğinde kalbi istemsizce hızlandı. Tam o anda adamın telefonu titredi. Ekranda tek bir mesaj vardı: “O kızdan uzak dur. Yoksa her şey ortaya çıkar.” Barlas’ın yüzü bir anda sertleşti. Ama bilmediği şey şuydu: Onları görüntüleyen kameralar çoktan çalışmaya başlamıştı.