VAMPİR AKADEMİSİ

Ay ışığı siyah gölün üzerinde parçalanırken akademi ilk kez göründü.

Taş kulelerin tepelerinde kırmızı alevler yanıyordu. Sanki bina değil de yaşayan bir yaratık nefes

alıyordu. Alara, arabanın camındaki yansımasına kısa bir bakış attı. Solgun görünüyordu ama

korkusunu gizlemeyi öğreneli yıllar olmuştu.

Kapılar açıldığında içeriden yayılan ağır koku midesini sıktı.

Kan.Şarap.Gece çiçekleri.

Mermer merdivenlerden yukarı çıkarken etrafındaki öğrenciler fısıldaşıyordu. Kusursuz yüzler. Kusursuz duruşlar. İnsan değillerdi. Hiçbiri.

Tam kayıt salonuna girecekken ensesinde sıcak bir nefes hissetti.

“Kalp atışın bütün koridoru dolduruyor.”

Alara aniden döndü.

Siyah takım elbisenin içinde duran adam neredeyse gerçek dışı görünüyordu. Karanlık saçları

alnına düşüyordu. Keskin yüz hatları, uykusuz geceler kadar tehlikeliydi.

Kuzey Arven.

Fotoğraflardan daha gençti.Daha karanlıktı.Ve gözleri doğrudan boğazına kilitlenmişti.

Alara geri çekilmedi.

“Rahatsız mı oldun?” dedi sakin bir sesle.

Kuzey hafifçe yaklaştı. Aralarındaki mesafe nefesleri birbirine karışacak kadar azaldı.

“Hayır.”Bakışları dudaklarına indi.“Sadece açım.”

Koridor sessizleşti.

Bazı öğrenciler dönüp bakmaya başladı. Çünkü veliahtın birine bu kadar yaklaşması nadirdi.

Özellikle de ilk gecede.

Alara’nın parmakları montunun içinde sakladığı gümüş bıçağa dokundu.

Tek hamlede onu öldürebilirdi.

Ama Kuzey aniden eğildi.

Burnu boynunun kıyısına değdiğinde Alara’nın bütün vücudu gerildi.

“İlginç…” diye fısıldadı.“Senden korku değil… arzu kokusu geliyor.”

Alara onu itecekti.

Fakat tam o sırada salonun dev avizesi patladı.

Camlar yağmur gibi üzerlerine döküldü.

Çığlıklar yükseldi.

Ve karanlığın içinden biri bağırdı:

“AKADEMİDE İNSAN VAR!”