Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Miran birkaç saniye boyunca sadece Alara’nın boynuna baktı. Şaşkınlığı ilk kez yüzüne bu

kadar açık vuruyordu.

Kuzey sert bir sesle konuştu.

“Çık dışarı.”

Miran kıpırdamadı.

“Sen farkında mısın ne yaptığının?”Bakışları tekrar kırmızı mühre kaydı.“Bu işaret rastgele

oluşmaz.”

Alara kaşlarını çattı.

“Birisi bana ne olduğunu açıklayabilir mi?”

Kuzey’in çenesi gerildi.

İstemiyordu.

Ama Miran çoktan konuşmuştu.

“Safkan vampirlerde eş bağı yalnızca bir kez oluşur.”Bakışları Kuzey’e döndü.“Ve genelde

ölümle sonuçlanır.”

Alara’nın içi buz kesti.

Kuzey aniden Miran’ın yakasına yapıştı.

“Haddini aşma.”

“Konsey bunu görürse kızı parçalarlar.”

“Kimse görmeyecek.”

“Boynundaki mühürü saklayamazsın.”

Kuzey birkaç saniye boyunca sustu.

Sonra Alara’ya döndü.

Bakışlarında öfke değil… bastırılmış bir panik vardı.

Bu adam korkuyordu.

Hem de onun için.

Alara bunu fark ettiği anda içinde tehlikeli bir sıcaklık yayıldı.

Kuzey yavaşça yaklaştı.

“Buradan çıkınca kimseyle göz teması kurma,” dedi alçak sesle. “Kimseye boynunu gösterme.

Ve özellikle—”

Kapının dışından tiz bir kadın sesi yükseldi.

“Kuzey?”

Üçü aynı anda kapıya baktı.

Topuk sesleri yaklaşıyordu.

Miran küfretti.

“Ela burada.”

Kuzey’in yüzü karardı.

Kapı açılmadan önce Alara’nın bileğini tuttu. Sertçe onu şöminenin arkasındaki gizli bölmeye

çekti.

Dar bir alan.

Fazlasıyla dar.

Kapak kapanınca tamamen karanlıkta kaldılar.

Alara’nın sırtı doğrudan Kuzey’in göğsüne yaslandı.

Nefesi ensesine çarpıyordu.

Dışarıda kapı açıldı.

“Bütün akademi seni arıyor,” dedi kadın sesi. “Konsey delirmiş durumda.”

Ela.

Sesindeki yakınlık rahatsız ediciydi.

Alara istemsizce gerildi.

Kuzey bunu hissedince eli beline kaydı.

“Sakin ol,” diye fısıldadı kulağına.

Fısıltısı tenine değince Alara’nın nefesi karıştı.

Bu kadar yakın olmak yanlış hissettirmeliydi.

Ama değildi.

Tam tersine…

Kuzey’in kokusu başını döndürüyordu. Gece, deri ve günah gibi kokuyordu.

Dışarıda Ela konuşmaya devam etti.

“Bir insan için neden konseye karşı geldin?”

Sessizlik.

Sonra gelen cevap Alara’nın kalbini durdurdu.

“Çünkü o bana ait.”

Alara gözlerini kapattı.

Kuzey bunu söylerken en ufak tereddüt göstermemişti.

Ela’nın sesi sertleşti.

“Senin nişanlın benim.”

Alara’nın gözleri anında açıldı.

Kuzey’in bedeni arkasında taş gibi sertleşti.

Ve ilk kez… kıskançlık canını acıttı.