YASAKLI FIRÇA

Amfi fazla sıcaktı.

İlay en arkada oturmuş telefonuyla oynuyordu. Yeni dönem başlamıştı ve herkes aynı sahte

heyecanla birbirine bakıyordu.

Kapı açıldığında sınıf bir anda sessizleşti.

Adam içeri ağır adımlarla girdi.

Siyah gömlek.

Koyu saat.

Soğuk bakışlar.

İlay önce neden herkesin sustuğunu anlamadı.

Sonra adam gözlerini kaldırdı.

Ve direkt ona baktı.

Sadece birkaç saniyeydi.

Ama İlay’ın eli telefonda dondu.

Adam masaya dosyalarını bıraktı.

“Ben Arya Deniz.”

Ses tonu sakindi. Fazla sakin.

“Bu dersten geçmek istiyorsanız önce konuşmayı bırakmayı öğrenin.”

Sınıfta hafif bir gülüş yayıldı.

Ama Arya gülmedi.

Gözleri tekrar İlay’a kaydı.

Bu kez daha uzun.

İlay rahatsız oldu.

Sanki adam onu tanıyormuş gibi bakıyordu.

Ders boyunca başka kimseyi görmediğini düşündü.

Ne zaman başını kaldırsa o bakış yeniden üzerindeydi.

Soğuk.

Yoğun.

Anlamsız şekilde dikkatli.

Ders bittiğinde herkes çıkmaya başladı.

İlay çantasını toplarken masasına bir kâğıt bırakıldığını fark etti.

Küçük siyah bir not.

Üzerinde tek cümle vardı:

“Derste bana böyle bakmayı bırak.”