İlay notu birkaç saniye boyunca elinde tuttu.

Kalbi anlamsız şekilde hızlanmıştı.

Kâğıdı buruşturup çantasına attı ama bütün gün aklından çıkmadı.

Çünkü adam haklıydı.

Bakmıştı.

Hem de gereğinden fazla.

Ertesi sabah kampüs yağmur altındaydı.

İlay kahvesini alıp koridordan geçerken öğretim görevlilerinin odasının kapısının aralık

olduğunu fark etti.

İçeriden Arya’nın sesi geliyordu.

“Sınıfımdaki hiç kimseyle özel iletişim kurmam.”

İlay’ın adımları yavaşladı.

Başka bir erkek sesi duyuldu.

Sarp.

“Herkes senin gibi soğuk değil hocam.”

Arya’nın sesi sertleşti.

“Bu konu kapanmıştır.”

Tam o sırada kapı açıldı.

Arya dışarı çıktı.

İlay’ı görünce durdu.

Bakışları direkt onun yüzüne indi.

Sonra çantasının dış cebine sıkıştırdığı buruşturulmuş nota kaydı.

Adam her şeyi fark ediyordu.

Bu durum İlay’ın sinirini bozuyordu.

Arya birkaç saniye sustu.

Sonra alçak sesle konuştu.

“Benim odama neden kulak misafiri oluyorsun?”

“Tesadüf.”

“Senin tesadüflerin fazla tehlikeli.”

İlay gözlerini devirdi.

“Her şeye bu kadar anlam yüklemeyi bırakın.”

Tam geçecekti ki Arya kolundan tuttu.

Sadece bir an.

Ama dokunuşu İlay’ın nefesini bozdu.

Adam bunu hissedince hemen bıraktı.

İkisi de birkaç saniye konuşamadı.

Koridor bomboştu.

Arya yavaşça yaklaşarak fısıldadı:

“Benden uzak dur.”

İlay kalbinin hızlandığını hissediyordu.

“Belki istemiyorum.”

O cümleyle birlikte Arya’nın bakışları değişti.

Daha karanlık.

Daha yoğun.

Adam çenesini sıktı.

Sanki kendini zor tutuyordu.

Tam o sırada Arya’nın telefonu çaldı.

Ekrana baktığında yüzü anında sertleşti.

İlay istemsizce ekrana kaydırdı gözlerini.

Mesajda yalnızca tek cümle vardı:

“Bu kez öğrencine fazla yaklaşma.”