O gün boyunca birbirlerinden uzak durmaya çalıştılar.

Ama her karşılaşmaları daha tehlikeli hale geliyordu.

Toplantı salonunda karşılıklı oturduklarında Ateş sürekli onu izliyordu. Derin konuşulan hiçbir

şeye odaklanamıyordu. Adamın bakışları teninde dolaşıyor gibiydi.

Derin sonunda dayanamayarak toplantı çıkışında lavaboya gitti.

Soğuk suyla yüzünü yıkarken aynada arkasında onu gördü.

Ateş kapıyı kilitledi.

Derin arkasını döndüğü anda adam ona doğru yürüdü. Sessizce. Acele etmeden.

“Yapma…”

“Artık seni dinleyemiyorum.”

Ateş ellerini lavabonun iki yanına koyup onu araya aldı. Derin tamamen onun sıcaklığı içinde kalmıştı.

Adam yüzüne baktı. Uzun uzun.

Sanki yıllardır ezberlediği kadını yeniden inceliyordu.

“Bir başkası sana dokununca deliriyorum.”

Derin’in nefesi kesildi.

Bu cümlede bastırılmış kıskançlık vardı. Yılların açlığı vardı.

Ateş başını eğdi.

Bu kez durmadı.

Dudakları Derin’inkilere değdiği an ikisinin de bütün kontrolü parçalandı.

Önce yavaş başladı.

Sonra yılların özlemi araya girdi.

Derin ellerini adamın boynuna götürdüğünde Ateş onu kendine daha sert çekti. Dudakları

açgözlüydü. Özlem doluydu.

Sanki yıllardır bunu bekliyordu.

Derin nefessiz kaldığında adam alnını onun alnına yasladı.

“Beni bitiriyorsun.”

Derin’in dizleri titriyordu.

Ama tam o anda telefon çaldı.

Ekranda Lâl’ın adı vardı.

Ve Ateş o ismi gördüğü anda bakışları karardı.