Derin otelin loş koridorunda dururken kalbi göğsüne sığmıyordu.

Ateş hâlâ çok yakındı. Eli belinde, nefesi yüzündeydi. O bakışların içinde yıllardır bastırılmış açlık vardı.

“Bu gece benimle gel.”

Derin birkaç saniye boyunca cevap veremedi. Çünkü gitmesi gerektiğini biliyordu.

Ama onu yıllardır ilk kez bu kadar canlı hissettiren adam tam karşısındaydı.

Ve hâlâ ona öyle bakıyordu… sanki dünyadaki tek kadın oydu.

Derin sonunda fısıldadı:

“Bu yaptığımız şeyin sonu kötü bitecek.”

Ateş hafifçe gülümsedi. O yorgun, karanlık gülüşüyle.

“Zaten sensiz geçen her yıl kötüydü.”

Bu cümle Derin’in bütün direncini kırdı.

Adam elini tuttu. Sessizce asansöre götürdü.

Kapılar kapanır kapanmaz aralarındaki mesafe yeniden yok oldu.

Ateş bir anda onu duvara yasladı. Dudakları bu kez daha sabırsızdı. Daha derin. Daha aç.

Derin’in elleri istemsizce adamın saçlarına karıştı.

Yıllardır özlediği koku…

Yıllardır unutamadığı dokunuş…

Ateş onu öperken eli yavaşça belinden sırtına kaydı. Derin’in nefesi tamamen düzensizleşmişti.

Asansör durduğunda ikisi de ayrılmadı.

Sanki birbirlerinden uzaklaşırlarsa tekrar kaybedeceklerdi.

Odaya girdiklerinde kapı kapanır kapanmaz Ateş tekrar ona döndü.

Bir an durup yalnızca baktı.

Uzun uzun.

Özlemle.

“Gerçek olduğunu anlamaya çalışıyorum,” dedi boğuk sesle. “Sana sonunda dokunabiliyorum.”

Derin’in içi titredi.

Adam yavaşça yanağına dokundu. Parmakları boynundan omzuna kayarken Derin’in gözleri kapandı.

Ateş dudaklarını tekrar onun dudaklarına götürdü.

Bu kez daha yavaş.

Ama çok daha yoğun.

Derin gömleğinin yakasına tutunurken adam onu kendine çekti. Aralarındaki bütün mesafe kaybolmuştu artık.

Yılların özlemi sonunda taşmıştı.

Ve o gece ilk kez birbirlerinden uzak durmaya çalışmadılar.

Ama tam Derin başını Ateş’in omzuna yaslamışken adamın telefonu çaldı.

Ekranda yalnızca tek bir isim vardı:

Koral.

Ve Ateş telefonu sessize almak yerine uzun süre ekrana baktı.