Akşam gala yemeğinde herkes şık ve kusursuz görünüyordu.

Ama Derin’in içinde fırtına vardı.

Ateş birkaç masa ötede oturuyordu. Koral yanında konuşuyor, gülümsüyor, insanlarla

ilgileniyordu. Fakat adamın dikkati sürekli Derin’e kayıyordu.

Her bakış gizli bir dokunuş gibiydi.

Derin sonunda daha fazla dayanamayarak terasa çıktı.

Boğaz’dan gelen rüzgâr tenini ürpertirken arkasındaki adımları duydu.

Ateş.

“Kaçmayı bırak.”

Derin gözlerini kapattı.

“Bu yaptığımız şey her şeyi mahvedecek.”

Adam yaklaşmaya devam etti.

“Belki de mahvolması gereken şeyler vardır.”

Bu cümleden sonra aralarında sessizlik oldu.

Sonra Ateş bir anda onu belinden çekip kendine yaklaştırdı.

Derin’in sırtı korkuluğa yaslandı.

Adam dudaklarını boynuna değdirdiğinde bütün vücudu gerildi.

“Yıllardır seni unutmaya çalışıyorum,” dedi Ateş boğuk sesle. “Ama biri bana dokunduğunda

aklıma hep sen geliyorsun.”

Derin dayanamadı.

Ellerini adamın yüzüne götürdü.

Bu kez öpüşmeleri çok daha sertti.

Kontrolsüz.

Yasak.

Ateş onu öperken eli belinden sırtına kaydı. Derin’in nefesi tamamen karışmıştı.

Adam dudaklarını ayırmadan fısıldadı:

“Bu gece benimle gel.”

Ve Derin’in cevabı o anda her şeyi değiştirecekti.