Müzik bütün kampüsü titretiyordu. Duru kalabalığın içinde kaybolmaya çalışsa da Atlas’ın bakışlarını üzerinde hissetmeye devam etti. Şarkının yarısında bile gözlerini birkaç kez ona çevirmişti. Bu durum sinirini bozuyordu. “Bence hoşuna gidiyor,” dedi Serra sırıtarak. “Komik değilsin.” “Adam resmen sahneden sana konser veriyor.” Duru cevap vermedi. Çünkü istemese de Atlas’ın sesi tenine işliyordu. O rahat tavırlarının altında insanı içine çeken tehlikeli bir özgüven vardı. Şarkı bittiğinde kalabalık çığlıklarla sahneye doğru ilerledi. Duru tam uzaklaşacaktı ki biri koluna hafifçe dokundu. Organizasyon görevlilerinden biri elinde kırmızı bir kart uzattı. “Backstage geçiş bileti.” Duru kaşlarını çattı. “Benim değil.” “Özellikle sana verildi.” Kartın üzerinde siyah harflerle tek bir kelime yazıyordu: ATLASDuru kartı görevlinin eline geri itti. “İlgilenmiyorum.” Arkasını dönüp yürüdü. Ama birkaç adım sonra yolunun biri tarafından kesildiğini fark etti. Atlas. Sahnedeki ter hâlâ boynundaydı. Siyah tişörtünün kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Nefesi hafif hızlanmıştı ama yüzündeki o sakin ifade hâlâ yerindeydi. “Niye kaçıyorsun?” Duru gözlerini kaçırmadan konuştu. “Kendini fazla önemli sanıyorsun.” Atlas hafifçe yaklaştı. “Sen de beni fazla umursamaz davranmaya çalışıyorsun.”Aralarındaki mesafe rahatsız edici kadar azalmıştı. Kalabalık arkalarında bağırıyor, müzik devam ediyor ama Duru sadece onun sesini duyuyordu. “Çekil,” dedi alçak sesle. “Bir kahve içelim.” “Hayır.” “On dakika.” “Hayır.” Atlas dudaklarını birbirine bastırıp kısa bir kahkaha attı. İlk kez biri ona bu kadar net karşı çıkıyordu. Ve bu durum onu geri çekmek yerine daha fazla yaklaştırıyordu. Duru tekrar yürümeye çalışınca Atlas bileğini tuttu. Hızlı değildi. Sert de değildi. Ama Duru’nun bütün nefesi karıştı. Atlas bunu fark etti. Gözleri birkaç saniyeliğine dudaklarına indi. “Şu an gitmene izin verirsem bütün gece seni düşüneceğim.” Duru’nun kalbi istemsizce hızlandı. “Bu benim problemim değil.”Atlas hafifçe eğildi. “Olacak.” Tam o anda sahnenin diğer tarafından bir kız koşarak Atlas’ın boynuna atladı. Uzun sarı saçlı, aşırı güzel bir kız. Hiç çekinmeden Atlas’ın yanağına öpücük bıraktı. “Performans mükemmeldi bebeğim.” Duru’nun yüzü anında sertleşti. Atlas gözlerini bir saniye bile Duru’dan ayırmadı. Ama o çoktan geri çekilmişti. “Demek sıradaki kişi ben değilmişim.” Atlas kızın kollarını omzundan indirirken ilk kez sinirlendi. “Duru, bekle—” Ama Duru çoktan kalabalığın içine karışmıştı. Ve ilk kez Atlas Leyan gerçekten birinin peşinden koşmak istediğini hissediyordu.